Dit onderzoek bestudeert de rol van gokken en casino's in de ontwikkeling van badplaatsen (1878-1930). Ondanks het economische en sociale belang ervan, blijft toerisme onderbelicht in historisch onderzoek. Het project richt zich op Oostende, een bloeiende, goed verbonden Europese badplaats die gokken gebruikte om haar ontwikkeling te stimuleren, voordat het steeds meer omstreden werd, verboden (1902) en vervolgens weer toegestaan ​​(jaren 1920). Deze context biedt de mogelijkheid om te ontdekken hoe gokken zich vestigde als een belangrijke sector van de kusttoerisme-industrie en hoe badplaatsen functioneerden als knooppunten voor elitemobiliteit met wereldwijde gevolgen binnen een specifieke lokale context. Dit project hanteert een actorgerichte benadering en analyseert (1) de transnationale netwerken van casino-Kursaal-concessiehouders en (2) de constructie van het gokklimaat in Oostende door verschillende belanghebbenden binnen veranderende juridische contexten. De studie integreert transnationale (archieven van de Sûreté Publique, buitenlandse archieven), nationale (parlementaire debatten, rechtszaakdossiers) en lokale (reisgidsen, kranten, stadsarchieven) bronnen, waardoor een mondiaal microhistorisch perspectief mogelijk wordt. Door kwantitatieve analyse te combineren met kwalitatieve methoden, reconstrueert dit project de processen die gokken tot een centrale rol in de toeristische sector van Oostende hebben gemaakt. Inzicht in de historische processen die badplaatsen hebben gevormd, biedt bredere inzichten in mondiale trends die tot op de dag van vandaag voortduren.